Η ιστορία ενός πατέρα που διασχίζει μαζί με το γιο του την κατεστραμμένη Αμερική μετά από μια παγκόσμια καταστροφή. ΌΧΙ το καλύτερο βιβλίο για καταθλιπτικούς. 

 

O Κόρμακ Μακάρθι είναι ένας συγγραφέας του βεληνεκούς ενός Μέιλερ, ενός Φίλιπ Ροθ, ενός Ντον Ντελίλο. Τουλάχιστον έτσι λένε, γιατί εγώ δεν είχα διαβάσει ποτέ βιβλίο του, ούτε καν τον είχα ποτέ ακούσει, ίσως γιατί δεν πολυ-γράφει στα μεγάλα περιοδικά που γράφουν πότε πότε όλοι αυτοί οι μεγαλόσχημοι για χαρτζιλίκι, και γιατί δεν είχε μεταφραστεί στα ελληνικά. Αγόρασα το The Road ωστόσο, επειδή γινόταν ένας σχετικός ντόρος στα ξένα πριν από λίγους μήνες, και επειδή το θέμα του ήταν πολύ γοητευτικό: Ένας μπαμπάς προσπαθεί να οδηγήσει το γιο του σε ασφαλές μέρος μετά την καταστροφή του κόσμου. 

Είναι μια ιστορία φανταστική.

Γραμμένη χωρίς κεφάλαια, χωρισμένη σε ασθματικές παραγράφους, περιγράφει έναν κόσμο μετά από έναν αδιευκρίνιστο Αρμαγεδδώνα, όταν δεν έχει μείνει τίποτα, ο ουρανός είναι γκρίζος, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν πεθάνει και αυτοί που έχουν απομείνει κρύβονται, για να μην τους βρουν οι υπόλοιποι.

Ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν άνθρωποι, το ταξίδι του μπαμπά και του γιου είναι μοναχικό. Περπατάνε σε χωράφια σπρώχνοντας ένα καροτσάκι από σούπερ-μάρκετ το οποίο περιέχει όλα τους τα υπάρχοντα, με προορισμό τη θάλασσα στο νότο, προσπαθώντας να βρουν φαγητό. Αυτό είναι ουσιαστικά το ταξίδι τους: μια ταλαιπωρία από το ένα τυχαίο γεύμα μέχρι το επόμενο. Δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει σωτηρία, ο κόσμος έχει τελειώσει, ο αγώνας είναι για τον μπαμπά να οδηγήσει το γιο μέχρι ένα σημείο ασφαλές, που θα του εξασφαλίσει μια δυνατότητα να ζήσει λίγο ακόμα.

Περιττό να σημειώσω ότι το βιβλίο είναι μέσα στη μαύρη μαυρίλα. Σε πιάνει η ψυχή σου, σκέφτεσαι "τι είμαι, που πάω", θέλεις να το κλείσεις και να ανοίξεις την τηλεόραση να δεις κάτι χρωματιστό, αλλά ακόμα το σκέφτεσαι. Η πρόζα του Μακάρθι είναι πολύ πιο ζωντανή από τον κόσμο που περιγράφει, και η φαντασία του αξιοθαύμαστη, περιγραφική και λεπτομερής.

Διαβάζω το βράδυ, και επειδή δεν μπορούσα να κοιμηθώ μετά από τις δυο-τρεις πρώτες αναγνώσεις του The Road, πήρα την απόφαση και διάβασα το υπόλοιπο μονορούφι, βουλιάζοντας στην απολαυστική μελαγχολία, γνωρίζοντας όμως ότι την επόμενη θα ξυπνούσα σε έναν πολύχρωμο κόσμο, αντίθετα με τους ήρωες του βιβλίου. 

Μάλλον.