Η υπόθεση είναι η εξής: Ένας γοητευτικός μυστηριώδης άντρας εμφανίζεται σε ένα εργαστήρι ποίησης στη Χιλή του Αλιέντε και κερδίζει το θαυμασμό των ποιητών -και τις καρδιές δυο γυναικών. Μετά έρχεται ο Πινοσέτ, κι ένας ριψοκίνδυνος πιλότος αρχίζει να γράφει στίχους απ' τη Βίβλο στον ουρανό με το αεροπλανάκι του. Είναι το ίδιο πρόσωπο; Και είναι ένας αιμοσταγής δολοφόνος; 

 

Θα μπορούσε να είναι ένα βιβλίο μυστηρίου, αλλά ο φοβερός Ρομπέρτο Μπολάνιο, ο Χιλιανός συγγραφέας και ποιητής που πέθανε στην ηλικία των 50 και έχει δώσει τουλάχιστον ένα αριστούργημα (το Los detectives salvajes, πολύ δημοφιλές στις ΗΠΑ φέτος), ίσως και δύο (το "2666" που κυκλοφόρησε μετά το θάνατό του), το έχει κάνει κάτι πολύ διαφορετικό.

 

Στο "Μακρινό Αστέρι" παρακολουθούμε την εξέλιξη της υπόθεσης από μακριά, από την οπτική γωνία του πρωταγωνιστή, ενός άλλου φτωχοδιάβολου αριστερού ποιητή, που μαθαίνει πότε πότε νέα για τον μυστηριώδη Λουίς Τάγλε / Κάρλος Βίντερ, και καταλήγει να βοηθά έναν γέρο ντετέκτιβ να τον εντοπίσει, πολλά χρόνια αργότερα, στην Ισπανία. Αν και αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για έναν συναρπαστικό χαρακτήρα, τον βλέπουμε μόνο μέσα από ομιχλώδη στιγμυότυπα -ένα αφηγηματικό κόλπο πολύ γοητευτικό, που ένας χειρότερος συγγραφέας δεν θα τολμούσε να σκαρώσει, μόνο και μόνο από τη δίψα να υπηρετήσει τη φαντασία του. Βοηθά και το ότι ο Μπολάνιο θέλει να μιλήσει και για άλλα πράγματα πέρα από την υπόθεση ενός σαδιστή καλλιτέχνη, για την ποίηση, τον αυταρχισμό, τη χούντα, την εξορία, πράγματα που κατέχει μα που, τελικά, δεν μπορούν να είναι πιο ενδιαφέροντα από έναν γοητευτικό αεροπόρο ποιητή που διακοσμεί ένα υπνοδωμάτιο με ένα installation τέχνης από φωτογραφίες των διαμελισμένων θυμάτων του. 

 

Στο "Μακρινό Αστέρι", ευτυχώς, τη βρίσκει την ισορροπία, και διαβάζεται μια χαρά. 

 

¶ιντε, τώρα, Καστανιώτη, μεταφράστε και τους Ντετέκτιβς!