Ο ήρωας του καλύτερου βιβλίου που διάβασα φέτος το καλοκαίρι είναι ένας παχύσαρκος νεαρός Ρώσος, γιός του 1268ου πλουσιότερου Ρώσου μαφιόζου. Ο πατέρας του δολοφονεί έναν Αμερικανό, και μετά δολοφονείται και ο ίδιος από έναν αντίπαλο μαφιόζο στους δρόμους της Αγίας Πετρούπολης. Ο ήρωας Μίσα μένει μόνος, και δεν μπορεί να βγάλει βίζα για να επιστρέψει στις αγαπημένες του ΗΠΑ. Και τότε ξεκινά ο χαμός. 

 

Στις αρχές της δεκαετίας του '90 η δημοκρατία ήρθε στις χώρες που ξεπήδησαν από το πτώμα της Σοβιετικής Ένωσης, σαν μπουμπούκια. Όπου "δημοκρατία", βλέπε "το μεγαλύτερο λαμόγιο κερδίζει". Οι περισσότερες από τις μικρές αυτές "δημοκρατίες", αλλά και η μαμά Ρωσία η ίδια, βούλιαξαν σε ένα απερίγραπτο χάος διαφθοράς, ασύλληπτο ακόμα και για εμάς, που στο άθλημα διαπρέπουμε. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να περιγράψεις μια τέτοια κατάσταση: Η κωμωδία. 

Το "Absurdistan" του τίτλου είναι μια φανταστική τέτοια δημοκρατία στις όχθες της Κασπίας Θάλασσας, την οποία επισκέπτεται ο Μίσα για να βρει το πολυπόθητο Βελγικό διαβατήριο που θα τον οδηγούσε στην Ευρώπη, και μετά στην Αμερική. Είναι μια χώρα που στην πράξη διοικείται από μια αμερικανική εταιρία, την Golly Burton (λέγε με Halliburton) και δυο φράξιες μαφιόζων που, κάποια στιγμή, αποφασίζουν να ξεκινήσουν έναν ψεύτικο πόλεμο για να προσελκύσουν δισεκατομμύρια οικονομικής βοήθειας από τις ΗΠΑ.

Ο μαλθακός αλλά πάμπλουτος Μίσα μπλέκει σ' όλη αυτή την ιστορία με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα. 

Ο συγγραφέας έφτασε στην Αμερική σε ηλικία 7 χρονών και έχει ήδη γράψει ένα πρώτο βιβλίο που έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές. Εδώ δίνει ρέστα. Θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει ελαφρώς αποικιοκρατικό το χιούμορ του, κάπως μειωτικό για τους ταπεινούς αμόφωτους ντόπιους μιας (έστω και ψεύτικης) φτωχής χώρας, αν δεν γέλαγε τόσο συχνά και πολύ.

Ο Γκάρι Στάινγκαρντ κοροϊδεύει τα βλαχο-λαμόγια του χωριού, τους βλαμμένους μεγαλοκαρχαρίες από την πόλη, τους Ρώσους, τους Εβραίους, όλα τα καταπιεσμένα κόμπλεξ που έρχονται στην επιφάνεια στις πιο ακατάλληλες στιγμές, ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό του, στον οποίο δίνει ένα σιωπηλό ρόλο-έκπληξη, και τελικά την ανθρώπινη φύση την ίδια. Μπορεί να μοιάζει λίγο ωμό και μηδενιστικό το όλο θέμα, μπορεί να σου αφήνει και μια πικρή γεύση στο τέλος, αλλά είπαμε, δεν έχει σημασία.

Γιατί θα έχεις γελάσει τόσο πολύ.   

 

(Κυκλοφορεί στα Αγγλικά)