Ένα πρώην στέλεχος διαφημιστικής εταιρίας γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα για κάτι που ξέρει πολύ καλά: Την αφόρητη ρουτίνα στο γραφείο μιας διαφημιστικής εταιρίας. Έχετε δει το The Office; Κάτι τέτοιο, σε βιβλίο. Το οποίο έγινε ένα απρόσμενο χιτ στην άλλη ακτή του Ατλαντικού, πολυσυζητημένο και πολύ δημοφιλές. Για να προετοιμαστώ για τη νέα εργατική χρονιά, είπα να το διαβάσω. 

 

Στο "Then We Came to The End" του Τζόσουα Φέρις η υπόθεση είναι απλή: Μια συρραφή επεισοδίων και στιγμιοτύπων από την παλαβή καθημερινότητα στο μικρόκοσμο ενός γραφείου διαφημιστικής εταιρίας. Οι δουλειές δεν πάνε καλά, κόσμος απολύεται σιγά σιγά, και όλα τα κόμπλεξ, όλες οι παραξενιές έρχονται στην επιφάνεια. 

Έτσι δεν γίνεται σε όλα τα γραφεία του κόσμου; Στην αρχή βλέπεις όλους τους ανθρώπους γύρω σου υποθέτοντας ότι πρόκειται για φυσιολογικά άτομα, αλλά λίγο λίγο, όσο περνάει ο καιρός, διαπιστώνεις από ποιά μορφή τρέλας πάσχει ο καθένας.

Γιατί κανένας δεν στερείται μιας μορφής τρέλας.

Μπορεί οι χαρακτήρες στο βιβλίο του Φέρις να είναι λίγο πιο καρικατούρες από τους συναδέλφους σου στο γραφείο -και αρκετά πιο ενδιαφέροντες-, αλλά θα περάσεις πολλές ευχάριστες ώρες προσπαθώντας να κάνεις τις αναπόφευκτες αντιστοιχίσεις. Ποιός συνάδελφός σου είναι πιο πιθανό να σου κλέψει την καρέκλα; Ποιος γράφει κρυφά ένα βιβλίο που θα γίνει best seller; Ποιος είναι πιο πιθανό μετά την απόλυσή του να έρθει στο γραφείο με ένα όπλο; 

Εκεί που αδυνατίζει το βιβλίο είναι, ουσιαστικά, μια τριανταριά σελίδες προς το τέλος όπου το γυρνάει στο σοβαρό. Στο πολύ σοβαρό. Στο "το-αφεντικό-έχει-καρκίνο" σοβαρό. Είναι σαν να βάζεις μια σκηνή με ένα γατάκι που πεθαίνει μέσα στο  "Top Secret". Γιατί το έκανε αυτό ο τύπος; Με λίγο πιο σφιχτή πλοκή ετούτο εδώ θα μπορούσε να είναι ένα εμβληματικό έργο, αντιπροσωπευτικό του προσώπου του καπιταλισμού των 00s, όπως το Catch-22 για τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δεν είναι, αλλά δεν πειράζει. Πλάκα έχει ακόμα κι έτσι.  

 

(κυκλοφορεί μόνο στα Αγγλικά)