Το πρόβλημα που έχω με τον Τόμας Πίντσον είναι το εξής: Μεταχειρίζεται την αγγλική γλώσσα τόσο μαεστρικά, που για να απολαύσεις το διάβασμα όπως πρέπει πρέπει να είσαι νηφάλιος και ξεκούραστος, να έχεις όλους τους νευρώνες του μυαλού σου σε εγρήγορση, καταλαβαίνεις, για να εκτιμήσεις την ομορφιά. Σπάνια είμαι σε τέτοια κατάσταση νιρβάνας, δυστυχώς, οπότε κάθε φορά που προσπαθώ να διαβάσω ένα από τα βιβλία του (τα έχω όλα), κυρίως το Gravity's Rainbow ή το Against the Day, είναι σαν να προσπαθώ να δω το Avatar σε 3D χωρίς γυαλιά: Πονοκέφαλος. Το τελευταίο του βιβλίο, όμως, είναι κάτι διαφορετικό.

 

Το "Inherent Vice" είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στο Λος ¶ντζελες στα τέλη της δεκαετίας του '60, όταν η όλη (μυθική;) κουλτούρα της ελευθεριότητας ερχόταν προς το τέλος της. Κανονικό αστυνομικό, με καλούς και κακούς και μυστηριώδεις γυναίκες και σκοτεινούς μπάτσους. Το διάβαζα και δεν το πίστευα. Ούτε μεταφυσικές αναφορές (σχεδόν), ούτε ιστορίες με πυραύλους ούτε δαιδαλώδης και ακατανόητη πλοκή. Είναι σαν μυθιστόρημα του Ντάσιελ Χάμετ γραμμένο το 1980.

 

Ο ήρωας της ιστορίας είναι ο Λάρι "Ντοκ" Σπορτέλο, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ μέλος της κοινότητας των μονίμως μαστουρωμένων σέρφερ σε μια παραλία του Νότιου Λος ¶ντζελες, κοντά στο αεροδρόμιο, ο οποίος καπνίζει μονίμως χόρτο και αντιμετωπίζει κάθε κατάσταση με την ατάραχη ειρωνία που μόνο ντετέκτιβ στον κόσμο των νουάρ μυθιστορημάτων (και ο Dude απ' το Μεγάλο Λεμπόφσκι) διαθέτουν. Ο Ντοκ αναλαμβάνει να ερευνήσει την εξαφάνιση ενός μεγαλοκαρχαρία του real estate, αλλά στην πορεία μπλέκεται και σε μια δολοφονία ενός μπράβου του, στην εξαφάνιση της πρώην του και τις δουλειές μια μυστηριώδους οργάνωσης που λέγεται "Golden Fang". Όλες οι υποθέσεις μπλέκονται μεταξύ τους γλυκά, κι αυτός προσπαθεί να βρει τη λύση μέσα από την ομίχλη της μαριχουάνας και του νέφους του Λος ¶ντζελες. Σου λέω: Ένα κανονικό αστυνομικό μυθιστόρημα.

 

Ως εκ τούτου, πρόκειται για το πιο "εύκολο" βιβλίο του διάσημου και πολύ μυστικοπαθούς συγγραφέα που έχω δοκιμάσει, πιο εύκολο κι από το (ύμνο στην παράνοια) The Crying of Lot 49 που είναι 160 σελίδες. Έχει στρωτή υπόθεση, σχετικά λίγους χαρακτήρες και μέτρια έκταση. Πράγμα που σημαίνει ότι μπορείς άνετα να το διαβάσεις στο τρένο ή την τουαλέτα (ή την παραλία), ενώ είμαι σίγουρος ότι σίγουρα εύκολα θα μεταφραστεί και στα Ελληνικά, και ως εκ τούτου θα είναι προσβάσιμο από περισσότερους (το προηγούμενο του Πίντσον που μεταφράστηκε, το "Ενάντια στη Μέρα", από τον Καστανιώτη, είναι 1400 σελίδες).

 

Τι δεν έχει; Τη μαγεία. Τις ατέλειωτες παραγράφους που υπάρχουν μόνο και μόνο για να σου δείξει ο συγγραφέας τί μπορεί να κάνει με τη γλώσσα. Τον σουρρεαλισμό. Το Inherent Vice είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, όχι αριστούργημα όπως το V. Είναι Πίντσον-light. Και μόνο σε λίγες στιγμές εμφανίζονται στιγμιότυπα μεγαλείου, σαν αυτό.

 

Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ο άνθρωπος σου έχει δώσει αρκετό σουρρεαλισμό για να σου φτάσει για δυο ζωές. Φτάνει να βρεις τη νιρβάνα για να τον απολαύσεις. Μέχρι τότε, ορίστε: Διάβασε ένα ωραίο αστυνομικό.