Κοίτα τη στοίβα της φωτογραφίας: Είναι η περσινή (2009) συγκομιδή μερικών από τα μέλη της Ελληνικής Λογοτεχνικής Ιντελιγκέντσιας, μιας ομάδας Ελλήνων συγγραφέων όχι ιδιαίτερα δεμένης, που μεταξύ τους δεν έχουν πολλές κοινές καταβολές ή ενιαία αισθητική ή κοινά γνωρίσματα, αλλά που παράγουν σχεδόν κάθε χρόνο, με τρομερή συνέπεια, λογοτεχνία σχετικά αξιοπρεπή, που επιβιώνει στην αγορά και τους κρατά σε δημιουργική εγρήγορση χωρίς, εδώ που τα λέμε, να είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Διαβάζοντας αυτά τα βιβλία δεν θα αλλάξει η θέασή σου για τα πράγματα ή τον κόσμο, και τελειώνοντάς τα δεν θα νιώσεις την ανάγκη να πάρεις τηλέφωνο κάποιον για να του τα προτείνεις.
Επαναλαμβάνω, είναι αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους και δεν είναι όλα το ίδιο πετυχημένα ή αξιόλογα. Αυτό που τα συνδέει είναι η συνέπεια: Αξιοπρεπή μα όχι αξιομνημόνευτα πονήματα ανθρώπων που τα παράγουν σχεδόν κάθε χρόνο. Αυτό είναι σπάνιο πράγμα, και όχι απαραίτητα καλό. Γιατί εδώ δεν έχουμε συγγραφείς που να απολαμβάνουν την πολυτέλεια του χρόνου ή της βοήθειας ενός ταλαντούχου επιμελητή. Στη μικροσκοπική μας αγορά αυτοί οι συγγραφείς χωράνε. Εφόσον η σύγχρονη Ελλάδα δεν μπορεί να παράγει μεγάλους, θα αρκεστούμε σ' αυτούς.
Να μια διαλογή απ' τη φρέσκια φουρνιά:
Στέφανος Δάνδολος: Ο Τελευταίος Κύκνος (Καστανιώτης)
Χ. Α. Χωμενίδης: Λόγια-Φτερά (Πατάκης)
Σώτη Τριανταφύλλου: Ο Χρόνος Πάλι (Πατάκης)
Γιώργος Σκαμπαρδώνης: Μεταξύ Σφύρας και Αλιάκμονος (Ελληνικά Γράμματα)
Αλέξης Σταμάτης: Σκότωσε ό,τι Αγαπάς (Καστανιώτης)































