Να η υπόθεση: Μια μέρα, έτσι από το πουθενά, άξαφνα κι ανεξήγητα, ένα αόρατο μα στέρεο σύνορο πέφτει -γκταπ- και παγιδεύει ένα κομμάτι της υπαίθρου των βορειοανατολικών ΗΠΑ. Φαντάσου ένα γιγάντιο γυάλινο μπολ να πέφτει πάνω από το χωριό σου και να το αποκλείει από τον υπόλοιπο κόσμο. Φαντάσου τώρα το μπολ να μη σπάει με τίποτα. Αεροπλάνα πέφτουν πάνω του, αμάξια τρακάρουν, πουλιά κουτουλάνε και πέφτουν νεκρά. Δεν περνάει τίποτα. Σύμφωνα με τον Στίβεν Κινγκ, οι εγκλωβισμένοι στο μπολ δεν χρειάζονται περισσότερη από μια εβδομάδα για να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο.

 

Ετούτο το βιβλίο λέγεται «Under The Dome» και είναι 1072 σελίδες μεγάλου μεγέθους, παρακαλώ, δηλαδή είναι ένα τέρας που αν το διαβάζεις ξαπλωμένος, την έχεις τη μελανιά στο στέρνο σίγουρη. Αν έχεις διαβάσει βιβλία του Στίβεν Κινγκ και σου αρέσουν, έχω να σου πω ότι κι αυτό καλό είναι, αλλά όχι από τα καλύτερα, και ότι μοιάζει περισσότερο από όλα με το «Κοράκι», εκείνο το έπος που περιέγραφε την ανθρωπότητα ύστερα από μια παγκόσμια καταστροφή. Εδώ η καταστροφή είναι πιο τοπική, περιλαμβάνει ένα κωλοχώρι στο πουθενά, και το τι συμβαίνει όταν αποκόπτεται από τον υπόλοιπο πλανήτη.

 

Ο Στίβεν Κινγκ είναι μαέστρος σ' αυτό ακριβώς το πράγμα: Να σου φτιάχνει μια ενδιαφέρουσα υπόθεση και να σου ξετυλίγει την πλοκή με σωστό ρυθμό, μπλέκοντας τις διάφορες οπτικές γωνίες με τρόπο απλό, όσους χαρακτήρες κι αν έχει να σου παρουσιάσει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν γράφει και πάρα πολύ καλά, οι δε χαρακτήρες του δεν έχουνε και πολύ βάθος. Το βιβλίο ετούτο προφανώς στόχευε να βγάλει υπόγεια αλλά βαρύγδουπα συμπεράσματα για το πώς αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι και οι κοινότητες τρομερές κρίσεις που είναι πέρα από τον έλεγχό τους, αλλά αυτό δεν είναι εύκολο να το πετύχεις όταν οι περισσότεροι από τους χαρακτήρες σου είναι χάρτινες καρικατούρες. Ο ήρωας (που δεν κάνει και πολλά πράγματα), είναι το τυπικό παλικαράκι που τα κάνει όλα σωστά αλλά κανένας δεν τον εχτιμάει — στην αρχή. Ο κακός είναι τόσο κακός που θα πρέπει να κατασκευαστεί ένας νέος κύκλος στην κόλαση ειδικά για την πάρτη του, ένας hillbilly Χίτλερ, Στάλιν και Νέρων ταυτόχρονα, χωρίς ούτε μισό ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Ανάμεσά τους ένα κάρο βλάχοι, τυπικοί Αμερικανοί χωριάτες, τους οποίους ο συγγραφέας μοιάζει να μη γουστάρει και πάρα πολύ, οπότε καταλαβαίνεις πώς τους βλέπει ο αναγνώστης. Βάλε και το ότι το βιβλίο κρατάει περίπου 250 σελίδες περισσότερο από όσο θα έπρεπε (1072! παραείναι!) και καταλαβαίνεις ότι υπάρχει πρόβλημα.

 

Αλλά παρ' όλα αυτά διαβάζεται, και διαβάζεται άνετα. Γιατί; Για το ρυθμό, που είπαμε. Είναι πολύ σημαντικό πράγμα, και πολύ σπάνιο και δύσκολο: Να μπορεί ο συγγραφέας να πιάνει ένα τέμπο στο ρυθμό ανάπτυξης της ιστορίας, χώνοντας μέσα και τις περιγραφές του και τους διαλόγους του, χωρίς να σε κάνει να βαριέσαι ποτέ. Κι ας είναι οι περιγραφές αδέξιες, κι ας είναι οι διάλογοι απίστευτοι. Η πλοκή προχωράει όπως πρέπει, ούτε πιο γρήγορα ούτε πιο αργά, οπότε αν τα υπόλοιπα δεν είναι τόσο κακά ώστε να σε εξοργίζουν, τσουλάς κι εσύ μαζί της μέχρι το τέλος.

 

Αν είσαι φανατικός του Κινγκ και σου αρέσει να διαβάζεις στα αγγλικά, πάρ' το, μη διστάζεις. Αν είσαι οτιδήποτε άλλο, περίμενε να κυκλοφορήσει το βιβλίο στα ελληνικά από τις εκδόσεις Bell, και πάρ' το μαζί στην παραλία. Το μαύρισμα βοηθάει να μη φαίνονται πολύ οι μελανιές στο στέρνο.