O Στιγκ Λάρσον ήταν μαχητικός αριστερός δημοσιογράφους, όχι από τους "μαχητικούς" που ξέρεις εσύ εδώ, που γράφουν όλο θυμό και ψευδενάρετη οργή εκβιαστικά κείμενα γεμάτα ορθογραφικά λάθη σε μπλογκζ, από τους άλλους, τους ξένους, που έχουν ηθική και επαγγελματική συνείδηση και νιώθουν ταγμένοι στην αποκάλυψη της αλήθειας. Πριν πεθάνει από έμφραγμα στα 50 του, το 2004, είχε αφήσει στον εκδότη του τα χειρόγραφα τριών αστυνομικών βιβλίων που σκόπευε να εκδόσει. Στα βιβλία πρωταγωνιστουσε ένας συγγραφέας και δημοσιογράφος ταγμένος στην αποκάλυψη της αλήθειας -όπως ο ίδιος-, ο οποίος επίσης ήταν και μεγάλος πηδίκουλας (όπως ο ίδιος;). Τέλος πάντων, ο Λάρσον δεν πρόλαβε ποτέ να δει τα βιβλία του να εκδίδονται, ούτε να απολαύσει τη συγκλονιστική, παγκόσμια επιτυχία τους. Εκατομμύρια αντίτυπα (και μια ταινία) αργότερα, τα κέρδη τα μοιράζονται ο πατέρας του και ο αδερφός του, με τους οποίους δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις, την ώρα που η επί πολλά έτη σύντροφός του και έμπνευσή του δεν πήρε μία, επειδή δεν είχαν παντρευτεί.
Ωραία νομοθεσία έχουν εκεί στη Σουηδία.
Τέλος πάντων, το θέμα μας είναι τα βιβλία, εκ των οποίων τα δύο έχουν κυκλοφορήσει και στα Ελληνικά από τον Ψυχογιό.Το πρώτο λέγεται "Το Κορίτσι Με Το Τατουάζ", και ξεκινά με τον πρωταγωνιστή Μίκαελ Μπλούμκβιστ καταδικασμένο για συκοφαντία μεγιστάνα αντίζηλού του, καταφρονημένο και γελοιοποιημένο απ' το κατεστημένο, να αναλαμβάνει μια περίεργη αποστολή από έναν γέρο επιχειρηματία που θέλει να διαλευκάνει ένα παλιό μυστήριο στην ιστορία της οικογένειάς του. Παράλληλα, βλέπουμε την ιστορία της Λίσμπετ Σαλάντερ, μιας 25χρονης απροσάρμοστης κοπελίτσας (το κορίτσι του τίτλου), που είναι αλλόκοτη κι αλαφροΐσκιωτη, αλλά είναι και τρομερά ταλαντούχα χάκερ. Οι ιστορίες τους μπλέκονται, φυσικά, και καταλήγουμε σε μια κορύφωση απολαυστική, και το ταξίδι μέχρι το τέλος είναι συναρπαστικό.
Στο δεύτερο βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε ("Το Κορίτσι Που Έπαιζε Με Τη Φωτιά"), η Λίσμπετ και ο Μίκαελ δεν είναι πια ομάδα, ο καθένας κάνει τα δικά του, αλλά η Λισμπετ βρίσκεται κατηγορούμενη για τρεις φόνους, και ο Μίκαελ είναι ένας από αυτούς που θα προσπαθήσουν να αποδείξουν την αθωότητά της. Ετούτο είναι λιγότερο απολαυστικό, όπως γίνεται συνήθως με τα #2, αλλά έχει την ίδια αργή, σωστά δομημένη ανάπτυξη, πολύ περισσότερο σεξ και ωραίες ανατροπές.
Νομίζω ότι το καλό με τα βιβλία του Λάρσον δεν είναι οι δαιδαλώδεις πλοκές ή καμιά ιδιαίτερα περίτεχνη χρήση της γλώσσας, αλλά το ότι ο συγγραφέας κάνει σωστά όλα τα βασικά πράγματα που πρέπει να έχει ένα ωραίο αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι αναλυτικός και περιγραφικός αρκετά ώστε να φτιάξει ατμόσφαιρα (κι ας βαρεθείς να διαβάζεις πόσες φορές πίνουν οι πρωταγωνιστές καφέ -τι πράγμα είναι αυτό εκεί πάνω στη Σουηδία, όλο καφέ πίνουν). Η πλοκή είναι συναρπαστική και δαιδαλώδης, αλλά έχει τις ρίζες της στην πραγματικότητα: Δεν καταλήγουν όλες οι αναζητήσεις σε μνημειώδεις αποκαλύψεις, οι ήρωες δεν είναι υπεράνθρωποι -απλά ενδιαφέροντες. Έχουν δε έναν πρωταγωνιστή συναρπαστικό, ιδεολόγο αριστερό δημοσιογράφο που γράφει στο περιοδικό Μιλένιουμ (κάτι σαν το New Yorker, στο πιο μαχητικό και μηνιαίο) και κάνει σεξ με ό,τι περπατάει, μεταξύ των οποίων και με τη διευθύντριά του, η οποία είναι παντρεμένη, αλλά τον άντρα της δεν τον νοιάζει.
Είναι πολύ μπροστά οι άνθρωποι.
Τέλος πάντων, οι γυναίκες αναγνωστριες ενδέχεται να ταυτιστούν περισσότερο με τη Λίσμπετ Σαλάντερ, το λεπτοκαμωμένο ξωτικό που δε μιλάει σε άνθρωπο αλλά που έχει μια μυστήρια γοητεία, σαν αυτή που έχουν τα κινηματογραφικά βαμπίρ ή αυτή που νομίζουν ότι έχουν τα emo παιδάκια. Δεν μου γεμίζει το μάτι εμένα, αντιπαθή τη βρίσκω, αλλά τέλος πάντων, τα ταλέντα της χρησιμεύουν ιδιαίτερα στην πρόοδο της ιστορίας, έχει κίνητρα αγνά, και δαιδαλώδες, συναρπαστικό παρελθόν, ενώ δεν χολοσκάει και πολύ για έρωτες και άλλα γυναικεία, πράγμα καλό για μένα.
Το λοιπόν: Αν θέλεις βιβλίο αστυνομικό για τις κρύες νύχτες του χειμώνα, να διαβάζεις εμπρός στο τζάκι καθώς η βρόχα πίπτει κι απ' όξω κάνει ψόφο, αυτά τα δύο βιβλία, 1360 σελίδες το σύνολο, είναι μια εξαιρετική, θαυμάσια επιλογή. Μέχρι να τα τελειώσεις, μπορεί να έχει βγει και το τρίτο.
Κρίμα που πέθανε ο κακομοίρης ο Στιγκ Λάρσον, και δεν θα διαβάσουμε περισσότερα. Μια ο Μάικλ Τζάκσον, μια αυτός, Θεέ, πού πας και τους διαλέγεις.
