Το πρώτο από τα βιβλία είναι το "Zeitoun" του Ντέιβ Έγκερς, ενός κυρίου του οποίου τα βιβλία διαβάζω πάντα. Το πρώτο του, που τον έκανε διάσημο, ήταν μια μικρή αυτοβιογραφία που εστίαζε στο πώς μεγάλωσε τον αδερφό του όταν έμειναν ορφανοί, και το να γράφει για πράγματα που συνέβησαν πραγματικά είναι κάτι που κάνει πολύ καλά. Ετούτη η ιστορία είναι πολύ αληθινή και πολύ συγκινητική: Είναι η περιπέτεια του Αμπντουλραχμάν Ζαϊτούν, ενός μετανάστη από τη Συρία που ζούσε στη Νέα Ορλεάνη με τη γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά τους όταν χτύπησε ο τυφώνας Κατρίνα την πόλη. Ο Έγκερς γράφει το βιβλίο σαν ένα πολύ μεγάλο άρθρο, από αυτά που διαβάζουμε στα New Yorker και τα Αtlantic και τα Vanity Fair. Έχει κάνει ρεπορτάζ, έχει ταξιδέψει στα μέρη που περιγράφει κι έχει μιλήσει με τους ανθρώπους που έπαιξαν ρόλο στην ιστορία, την οποία μετά γράφει αφαιρετικά και μυθιστορηματικά, χωρίς να κάνει στεγνή απαρίθμηση συμβάντων, αλλά χωρίς και να τη γεμίζει και με φρου-φρου κι αρώματα.
Γιατί είναι μια ιστορία συγκλονιστική από μόνη της.
Ο Ζαϊτούν ήταν ένας τίμιος και δουλευταράς ιδιοκτήτης επισκευαστικής εταιρίας, πολύ γνωστός στην πόλη του. Όταν άκουσε ότι ο τυφώνας έρχεται, έδιωξε τη γυναίκα και τα παιδιά του κι έμεινε μόνος στην πόλη για να προστατέψει το σπίτι. Κάτι που πολύ κόσμος δεν ξέρει: Ο τυφώνας ήρθε και χτύπησε τη Νέα Ορλεάνη χωρίς να προκαλέσει πολλές ζημιές. Έβρεξε πολύ, αλλά το σπίτι του Ζαϊτούν δεν έπαθε σοβαρά προβλήματα. Την επόμενη μέρα, όμως, ήρθαν τα νερά. Ο Ζαϊτούν, χρησιμοποιώντας ένα κανό που είχε πάρει πριν από χρόνια, βόλταρε στους πλημμυρισμένους δρόμους της πόλης βοηθώντας ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Και μετά, ενώ βρισκόταν σε ένα από τα σπίτια του που νοίκιαζε, τον συνέλαβαν κάποιοι μυστήριοι τύποι με στολές χωρίς διακριτικά, και τον πήγαν σε μια αλλόκοτη προκάτ φυλακή όπου τον κράτησαν για εβδομάδες χωρίς να του απαγγείλουν καμία κατηγορία και χωρίς να τον αφήσουν να επικοινωνήσει με την οικογένειά του, για να τους πει ότι είναι καλά.
Είναι μια φανταστική, συναρπαστική ιστορία, που γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα επειδή ήταν αληθινή, και σε βοηθά να βγάλεις συμπεράσματα για τον κόσμο και το πώς λειτουργεί, και να σου προκαλέσει συναισθήματα (κυρίως θυμό). Πράγμα που είναι ο σκοπός της λογοτεχνίας, αν το καλοσκεφτείς.
Το άλλο βιβλίο που διάβασα πρόσφατα είναι το Crazy For The Storm του Νόρμαν Όλεσταντ, τον οποίο δεν γνώριζα. Το βιβλίο το ανακάλυψα όταν το πρότεινε ο Τσακ Πόλανικ στο twitter του, και το αγόρασα για την περίληψη της ιστορίας, η οποία είναι η εξής:
Όταν ήταν 11 χρονών, ο Νόρμαν Όλεσταντ βρέθηκε να πετάει σε ένα μικρό αεροσκάφος μαζί με τον μπαμπά του, τη γκόμενα του μπαμπά του και τον πιλότο, μέσα σε καταιγίδα. Το αεροσκάφος έπεσε στην πλαγιά χιονοσκέπαστου βουνού, σε ύψος 2,5 χιλιάδων μέτρων. Όταν όλα τελείωσαν, ο πιτσιρικάς ήταν ο μόνος επιζών. Δεκαετίες μετά, γράφει για την περιπέτειά του.
Στην πραγματικότητα, βέβαια, το βιβλίο αυτό δεν έλεγε μόνο αυτή την ιστορία. Γιατί τότε θα ήταν πολύ μικρό. Η περιπέτεια του πιτσιρικά στο βουνό είναι ομολογουμένως συγκλονιστική και απίστευτη, αλλά κράτησε μόνο μερικές ώρες. Στις υπόλοιπες σελίδες του βιβλίου ο Όλεσταντ γράφει για τη ζωή του ως παιδί στην παραλία της Καλιφόρνια, για τη σχέση του με τη μάνα του και τον εραστή της, και κυρίως για τη σχέση του με τον πατέρα του, έναν εξαιρετικά δραστήριο και ενδιαφέρων άνθρωπο, που δούλεψε ως δικηγόρος και ως πράκτορας του FBI, αλλά στην πραγματικότητα ήταν πάντα ένας σέρφερ, ένας καλόβολος γυναικάς, εραστής της περιπέτειας. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι η σκιαγράφηση ενός μπαμπά-σούπερμαν, όπως τον έβλεπε ο πιτσιρικάς γιος τότε. Κι αυτό μπορεί να μοιάζει λιγότερο ενδιαφέρον από ένα κοσμοϊστορικό γεγονός όπως η Κατρίνα, και είναι (κάποια στιγμή βαριέσαι το πολύ σερφ, την ορολογία, δεν σε πολυνοιάζει) -αλλά όχι όσο θα νόμιζες. Η ιστορία του ταξιδιού του μπαμπά με το γιο στο Μεξικό με ένα παλιό φορτηγό, ας πούμε, είναι πιο ενδιαφέρουσα και από την περιπέτεια του πιτσιρικά στο βουνό. Είναι μια αντρική ιστορία, οι αναμνήσεις από ένα μπαμπά που ο γιος δεν θα προλάβαινε να απομυθοποιήσει μεγαλώνοντας.
Από τα δύο, βέβαια, το Zeitoun είναι το πιο σημαντικό βιβλίο. Αλλά και τα δύο επιτυγχάνουν ένα στόχο παρόμοιο: Σε κάνουν να νοιάζεσαι και να ταυτίζεσαι και να μαθαίνεις. Αν υπήρχαν περισσότερες τέτοιες αληθινές ιστορίες γραμμένες εκεί έξω, τότε μπορεί, πράγματι, να μην χρειαζόμασταν καθόλου τα μυθιστορήματα.
