"Η Καλύβα" του Γουίλιαμ Π. Γιανγκ δεν είναι μυθιστόρημα. Θέλει πολλή προσοχή αυτό το πράγμα, κι αν στα βιβλιοπωλεία το βλέπεις στις ντάνες των μπεστ σέλερ δίπλα στις Ζυράνες Ζατέλες και τις Λένες Μαντές είναι επειδή το βάλανε εκεί για να νομίσεις ότι είναι μυθιστόρημα. Αλλά δεν είναι. Όχι. Είναι κατήχηση. Σαν αυτή που ακούνε τα παιδάκια στο κατηχητικό (φαντάζομαι), για το Θεούλη και το Χριστούλη και την Παναγίτσα. Στις πρώτες 90 σελίδες διαβάζεις για το δράμα του πατέρα που έχασε το κοριτσάκι του από έναν σίριαλ κίλερ σε μια κατασκήνωση, που του το απήγαγε και το πήγε σε μια καλύβα και το βίασε, και το πτώμα δεν βρέθηκε ποτέ.
Στις υπόλοιπες 250 σελίδες διαβάζεις όσα είδε ο πατέρας όταν επέστρεψε στην καλύβα πολύ καιρό μετά, επειδή τον κάλεσε ο Θεός.
Ο οποίος είναι γυναίκα. Μαύρη.
Για 250 σελίδες διαβάζεις τις συζητήσεις του πατέρα με το (τη) Θεό, το Χριστούλη (που είναι μαυριδερός, σαν ¶ραβας, κάνει διάφορες δουλειές με τα χέρια και περπατά στο νερό) και το ¶γιο Πνεύμα, που έχει τη μορφή Ινδιάνας. Κουβεντιάζουν για όλα τα θέματα που απασχολούν τους Χριστιανούς, το καλό και το κακό, και το κατά πόσο επεμβαίνει ο Θεός στον κόσμο, και φυσικά το κυρίαρχο ερώτημα, πώς επέτρεψε ο Θεός να σκοτωθεί ένα κοριτσάκι (SPOILER ALERT: Το κοριτσάκι, πολύ βολικά, είναι στον Παράδεισο, πολύ χαρούμενο, και δεν έχει κανένα πρόβλημα που βιάστηκε και δολοφονήθηκε, οπότε ο μπαμπάς μπορεί να μην ανησυχεί). Πράγματα πολύ ενδιαφέροντα γι' αυτούς που έχουν τέτοιου τύπου θρησκευτικές ανησυχίες και κυρίως αυτούς που δεν έχουν τελειώσει ακόμα το δημοτικό, αλλά που σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν υπόθεση. Δεν είναι πλοκή. Δεν γίνεται τίποτα. Είναι ένας τύπος που ρωτά το Θεό ερωτήσεις και ο Θεός απαντάει, με τα λόγια του παπά της ενορίας.
Έπρεπε να το είχα καταλάβει, βέβαια, τα σημάδια ήταν όλα εκεί. Ο συγγραφέας στην αρχή ευχαριστεί τα έξι του παιδιά, τα οποία ονοματίζει και χαρακτηρίζει ως εξής: "Τσαντ - ο βαθυστόχαστος ευγενής" και "¶ντριου - ο καλοκάγαθος φιλόστοργος". Και μόνο ότι είναι 54 ετών και έχει έξι παιδιά έπρεπε να με είχε πονηρέψει.
Στο πόνημά του, που είναι το πρώτο του βιβλίο, ομολογώ ότι πήδαγα σελίδες. Δεν γινόταν αλλιώς. Στην παραλία το είχα, πλάτσα πλούτσα έκανε το κυματάκι, κάτι να πάει με την ξάπλα και την άμμο έψαχνα, όχι τα Θρησκευτικά της Β' Γυμνασίου, που δεν τα άντεχα ούτε στη Β' Γυμνασίου. Κι ο μόνος λόγος που δεν πετάχτηκε στον κάδο της πλαζ με τις κοκακόλες και τα ποτηράκια του καφέ το απόγευμα, ήταν ότι έπρεπε να το φέρω πίσω, να το βγάλω και φωτογραφία, και να γράψω αυτό το κείμενο για να σε ενημερώσω, για να μάθεις.
Παρακαλώ.
