Μία νέα πολυτελής έκδοση αποδεικνύει ότι οι Velvet Underground ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένα περίεργο συγκρότημα. // Είναι λίγο δύσκολο να καταλάβεις σήμερα ακριβώς το πόσο εκτός κλίματος ήταν οι Velvet Underground τη στιγμή της δημιουργίας τους.

Γιατί μια βιογραφία 300 σελίδων για τον Ωνάση δεν μπορεί να είναι "βιογραφία". // Σε ένα πρωτοφανές και εκπληκτικό πείραμα, εδώ και 72 χρόνια επιστήμονες παρακολουθούν τη σωματική και ψυχική υγεία περίπου 280 φοιτητών του Χάρβαρντ. Ήταν φοιτητές τη δεκαετία του ’30, δηλαδή, και στη συνέχεια μεγάλωσαν, άλλοι έγιναν οικονομολόγοι, γιατροί, δημοσιογράφοι, άλλοι πέθαναν, ένας έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ (ο JFK). Ένα από τα συμπεράσματα της έρευνας είναι πως καθεμία από αυτές τις ζωές –και, κατά συνέπεια, κάθε ζωή γενικότερα- γίνεται τρομερά περίπλοκη, γεμάτη δυστυχία και πόνο και δυσκολίες, και μερικές στιγμές ευτυχίας για να γεμίσουν τα κενά, ένα σύνολο αρκετό για να γράψεις βιβλία, πολλά βιβλία, σε όλες τις περιπτώσεις.

Μια (υποτίθεται) αποκαλυπτική βιογραφία του διάσημου ζεύγους Τζολί - Πιτ // Υπάρχουν δύο ατράνταχτα επιχειρήµατα κατά της αξιοπιστίας της βιογραφίας «Βrangelina», του Ίαν Χαλπερίν: Το πρώτο είναι ότι δε διαθέτει παράρτηµα µε πηγές, πράγµα αδιανόητο για δηµοσιογραφικό έργο. Το δεύτερο είναι η φωτογραφία του δημοσιογράφου. Αρκεί να δεις τη φάτσα του για να καταλάβεις.

Ένας από τους καλύτερους συγγραφείς εν ζωή γράφει ένα νουάρ μυθιστόρημα με υπόθεση που διαδραματίζεται στα '60s. // Το πρόβλημα που έχω με τον Τόμας Πίντσον είναι το εξής: Μεταχειρίζεται την αγγλική γλώσσα τόσο μαεστρικά, που για να απολαύσεις το διάβασμα όπως πρέπει πρέπει να είσαι νηφάλιος και ξεκούραστος, να έχεις όλους τους νευρώνες του μυαλού σου σε εγρήγορση, καταλαβαίνεις, για να εκτιμήσεις την ομορφιά. Σπάνια είμαι σε τέτοια κατάσταση νιρβάνας, δυστυχώς, οπότε κάθε φορά που προσπαθώ να διαβάσω ένα από τα βιβλία του (τα έχω όλα), κυρίως το Gravity's Rainbow ή το Against the Day, είναι σαν να προσπαθώ να δω το Avatar σε 3D χωρίς γυαλιά: Πονοκέφαλος. Το τελευταίο του βιβλίο, όμως, είναι κάτι διαφορετικό.

Είναι ένα σχετικά κλειστό κλαμπ. Και δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Αλλά είναι το μόνο που έχουμε. // Αξίωμα: Στην Ελλάδα δεν γράφονται σπουδαία βιβλία. Δεν γράφονται μυθιστορήματα που, με αριστοτεχνική γλώσσα και σωστά δομημένη πλοκή, ακτινογραφούν αξιόπιστα ένα μέρος της Ελληνικής πραγματικότητας του σήμερα -ή του χτες, ή του προχτές, εδώ που τα λέμε. Γράφονται πολλά βιβλία, γράφονται και καλά βιβλία, αλλά δεν γράφονται σημαντικά βιβλία. Ωστόσο, αντί για μερικούς μεγάλους σύγχρονους συγγραφείς, έχουμε μια ομάδα καλών Ελλήνων που γράφουν αξιοπρεπώς για τα εγχώρια δεδομένα με αξιοθαύμαστη συνέπεια.

Το «Under The Dome» έχει μια συναρπαστική υπόθεση και μπόλικους παλαβούς βλάχους. Αλλά είναι τέρας. // Να η υπόθεση: Μια μέρα, έτσι από το πουθενά, άξαφνα κι ανεξήγητα, ένα αόρατο μα στέρεο σύνορο πέφτει -γκταπ- και παγιδεύει ένα κομμάτι της υπαίθρου των βορειοανατολικών ΗΠΑ. Φαντάσου ένα γιγάντιο γυάλινο μπολ να πέφτει πάνω από το χωριό σου και να το αποκλείει από τον υπόλοιπο κόσμο. Φαντάσου τώρα το μπολ να μη σπάει με τίποτα. Αεροπλάνα πέφτουν πάνω του, αμάξια τρακάρουν, πουλιά κουτουλάνε και πέφτουν νεκρά. Δεν περνάει τίποτα. Σύμφωνα με τον Στίβεν Κινγκ, οι εγκλωβισμένοι στο μπολ δεν χρειάζονται περισσότερη από μια εβδομάδα για να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο.

Ένα βιβλίο με ιστορίες-οδηγίες για αρχάριους // Αν πιστεύεις ότι το να είσαι άντρας είναι σχετικά εύκολο πράγμα, ότι απλά συνεχίζεται η εφηβεία σου με λίγη περισσότερη εμπειρία κι αυτό ήταν, δεν είσαι πολύ μακριά από την αλήθεια. Ωστόσο, ο ρόλος δεν περιλαμβάνει μόνο το να παίζεις με παιχνίδια και γυναίκες, να εισπνέεις και να εκπνέεις. Είναι λίγο πιο περίπλοκο. Καθώς περνούν τα χρόνια αναλαμβάνεις χρέη. Γίνεσαι σύντροφος. Σύζυγος. Πατέρας. Λίγο λίγο αυτά μπερδεύουν τα πράγματα, σου κάνουν τη ζωή συναρπαστική μεν, αλλά λίγο πιο δύσκολη.

Αλλά εξακολουθεί να αποτελεί πρότυπο για κάθε κομίστα. Και όχι μόνο. // Αποφασίσαμε να ζητήσουμε τη γνώμη ενός ειδικού (ενός κομίστα, ντε), να μας πει δυο-τρία πράγματα για τους «τρελούς» Γαλάτες.

Τα καλύτερα και τα χειρότερα του χρόνου που πέρασε // Κάθε χρόνο στην Ελλάδα κυκλοφορούν περίπου 8000 βιβλία. Από αυτά πέφτουν στα χέρια μου περίπου 350. Τα ξεφυλλίζω όλα, αλλά τελικά διαβάζω περίπου το 1/10. Έχοντας τα νούμερα αυτά ως δεδομένα, μπορείς να δώσεις την αρμόζουσα βαρύτητα στα βραβεία που δίδονται παρακάτω. Είναι ενδεικτικά, ψιλο-άχρηστα (μην κοροϊδευόμαστε) αλλά ταυτόχρονα και μια καλή αν και αποσπασματική εικόνα όσων είδα τη χρονιά που πέρασε.