Ένας από τους καλύτερους συγγραφείς εν ζωή γράφει ένα νουάρ μυθιστόρημα με υπόθεση που διαδραματίζεται στα '60s. // Το πρόβλημα που έχω με τον Τόμας Πίντσον είναι το εξής: Μεταχειρίζεται την αγγλική γλώσσα τόσο μαεστρικά, που για να απολαύσεις το διάβασμα όπως πρέπει πρέπει να είσαι νηφάλιος και ξεκούραστος, να έχεις όλους τους νευρώνες του μυαλού σου σε εγρήγορση, καταλαβαίνεις, για να εκτιμήσεις την ομορφιά. Σπάνια είμαι σε τέτοια κατάσταση νιρβάνας, δυστυχώς, οπότε κάθε φορά που προσπαθώ να διαβάσω ένα από τα βιβλία του (τα έχω όλα), κυρίως το Gravity's Rainbow ή το Against the Day, είναι σαν να προσπαθώ να δω το Avatar σε 3D χωρίς γυαλιά: Πονοκέφαλος. Το τελευταίο του βιβλίο, όμως, είναι κάτι διαφορετικό.

Είναι ένα σχετικά κλειστό κλαμπ. Και δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Αλλά είναι το μόνο που έχουμε. // Αξίωμα: Στην Ελλάδα δεν γράφονται σπουδαία βιβλία. Δεν γράφονται μυθιστορήματα που, με αριστοτεχνική γλώσσα και σωστά δομημένη πλοκή, ακτινογραφούν αξιόπιστα ένα μέρος της Ελληνικής πραγματικότητας του σήμερα -ή του χτες, ή του προχτές, εδώ που τα λέμε. Γράφονται πολλά βιβλία, γράφονται και καλά βιβλία, αλλά δεν γράφονται σημαντικά βιβλία. Ωστόσο, αντί για μερικούς μεγάλους σύγχρονους συγγραφείς, έχουμε μια ομάδα καλών Ελλήνων που γράφουν αξιοπρεπώς για τα εγχώρια δεδομένα με αξιοθαύμαστη συνέπεια.

Το «Under The Dome» έχει μια συναρπαστική υπόθεση και μπόλικους παλαβούς βλάχους. Αλλά είναι τέρας. // Να η υπόθεση: Μια μέρα, έτσι από το πουθενά, άξαφνα κι ανεξήγητα, ένα αόρατο μα στέρεο σύνορο πέφτει -γκταπ- και παγιδεύει ένα κομμάτι της υπαίθρου των βορειοανατολικών ΗΠΑ. Φαντάσου ένα γιγάντιο γυάλινο μπολ να πέφτει πάνω από το χωριό σου και να το αποκλείει από τον υπόλοιπο κόσμο. Φαντάσου τώρα το μπολ να μη σπάει με τίποτα. Αεροπλάνα πέφτουν πάνω του, αμάξια τρακάρουν, πουλιά κουτουλάνε και πέφτουν νεκρά. Δεν περνάει τίποτα. Σύμφωνα με τον Στίβεν Κινγκ, οι εγκλωβισμένοι στο μπολ δεν χρειάζονται περισσότερη από μια εβδομάδα για να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο.

Ένα βιβλίο με ιστορίες-οδηγίες για αρχάριους // Αν πιστεύεις ότι το να είσαι άντρας είναι σχετικά εύκολο πράγμα, ότι απλά συνεχίζεται η εφηβεία σου με λίγη περισσότερη εμπειρία κι αυτό ήταν, δεν είσαι πολύ μακριά από την αλήθεια. Ωστόσο, ο ρόλος δεν περιλαμβάνει μόνο το να παίζεις με παιχνίδια και γυναίκες, να εισπνέεις και να εκπνέεις. Είναι λίγο πιο περίπλοκο. Καθώς περνούν τα χρόνια αναλαμβάνεις χρέη. Γίνεσαι σύντροφος. Σύζυγος. Πατέρας. Λίγο λίγο αυτά μπερδεύουν τα πράγματα, σου κάνουν τη ζωή συναρπαστική μεν, αλλά λίγο πιο δύσκολη.

Αλλά εξακολουθεί να αποτελεί πρότυπο για κάθε κομίστα. Και όχι μόνο. // Αποφασίσαμε να ζητήσουμε τη γνώμη ενός ειδικού (ενός κομίστα, ντε), να μας πει δυο-τρία πράγματα για τους «τρελούς» Γαλάτες.

Τα καλύτερα και τα χειρότερα του χρόνου που πέρασε // Κάθε χρόνο στην Ελλάδα κυκλοφορούν περίπου 8000 βιβλία. Από αυτά πέφτουν στα χέρια μου περίπου 350. Τα ξεφυλλίζω όλα, αλλά τελικά διαβάζω περίπου το 1/10. Έχοντας τα νούμερα αυτά ως δεδομένα, μπορείς να δώσεις την αρμόζουσα βαρύτητα στα βραβεία που δίδονται παρακάτω. Είναι ενδεικτικά, ψιλο-άχρηστα (μην κοροϊδευόμαστε) αλλά ταυτόχρονα και μια καλή αν και αποσπασματική εικόνα όσων είδα τη χρονιά που πέρασε.

Ηρέμησε: Τίποτα από αυτά δεν θα γίνει το 2012 // Το να ψάχνεις να βρεις πώς θα τελειώσει ο κόσμος είναι ωραίο και διασκεδαστικό πράγμα. Επίσης, είναι η βάση πίσω απ' τη δημιουργία όλων των θρησκειών και την καριέρα του Ρόλαντ Έμεριχ. Πρόσφατα διάβασα το "Death From The Skies", αυτό εδώ το βιβλίο που ασχολιόταν μ' αυτό ακριβώς το θέμα, αλλά όχι από τη μπακαλίστικη συνομωσιολογική και μπουρδολογική οπτική γωνία που έχεις συνηθίσει. Το περιγράφει ρεαλιστικά. Πώς μπορεί να τελειώσει ο κόσμος; Τι μπορεί να συμβεί αύριο και τι θα συμβεί μετά από δισεκατομμύρια χρόνια; Ο άνθρωπος που το γράφει είναι επιστήμονας, το 'χει στο εξώφυλλο το "Ph.D." για να μη νομίσεις ότι είναι όποιος κι όποιος. Και ξέρει τι του γίνεται. Σύμφωνα με τα γραφόμενά του, οι τρόποι να καταστραφεί ο κόσμος από παράγοντες εξωτερικούς είναι εννιά:

Ένα νέο βιβλίο σου λέει στοιχεία για τις ζωές διάσημων γραφιάδων που δεν ήξερες - και δεν φανταζόσουν. // Μπορεί να έχεις στο μυαλό την εικόνα ενός σοφού ερημίτη σε μια καλύβα που απομονωμένος απ' τον κόσμο διηθεί το είναι της ανθρώπινης ύπαρξης και γράφει λογοτεχνικά αριστουργήματα, αλλά έλα μου που δεν είναι έτσι οι συγγραφείς. Και δεν είναι ούτε απλοί, φυσιολογικοί άνθρωποι. Στην πλειοψηφία τους είναι αλλόκοτοι τύποι γεμάτοι προβλήματα και ιδιοτροπίες. Ένα νέο βιβλίο ονόματι «Κρυφές Ζωές Μεγάλων Συγγραφέων» αναφέρει μερικά (δηλαδή πολλά) παραδείγματα.

Γιατί πρέπει να διαβάσεις τα βιβλία του μακαρίτη Στιγκ Λάρσον // Μερικές φορές η έκπληξη σου 'ρχεται από εκεί που δεν την περιμένεις. Ο καλύτερος συγγραφέας του δεύτερου μισού του προηγούμενου αιώνα, ας πούμε, δεν αποκλείεται να είναι ένας ελάχιστα γνωστός Χιλιανός. Ο καλύτερος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτον ετούτου του αιώνα, δε, είναι πιθανότατα ένας Σουηδός. Το κοινό τους: Είναι και οι δύο μακαρίτες πριν την ώρα τους. Πρόσφατα διάβασα τα βιβλία του δεύτερου, και γι' αυτά θα σου γράψω τώρα.