Είκοσι τέσσερις ώρες πάνω κάτω είχαν περάσει από τα επεισόδια της Κυριακής, όταν αποφάσισα να κατέβω στο κέντρο. Ναι, βράδυ Δευτέρας και οι φλόγες, ο πετροπόλεμος και οι μάχες της προηγούμενης μέρας είχαν δώσει τη θέση τους σε κτίρια-στάχτη, σπασμένα μάρμαρα και σκηνικό πόλης φάντασμα. Και περπατώντας στη Σταδίου, από την Ομόνοια προς στο Σύνταγμα, σκέψεις και απορίες με γέμισαν. Και όλες ήταν μαύρες…

 

Όχι, δεν είναι η πρώτη φορά που το κέντρο της Αθήνας, μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Ούτε είναι η πρώτη φορά που το προηγούμενο βράδυ είχε ακολουθήσει μάχη με δακρυγόνα, μολότοφ και μάρμαρα. Αλλά όσες φορές κι αν γίνουν αυτά, πάντα θα με πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι, βλέποντας την εικόνα της πόλης την επόμενη μέρα. Πάντα μια θλίψη θα γεμίζει το μυαλό μου. Ιδιαίτερα όταν περπατάς στο δρόμο και εκεί που πριν από λίγες ώρες υπήρχε κόσμος και φωτεινές επιγραφές, πλέον βλέπεις μαύρα από τον καπνό κτίρια και σπασμένες τζαμαρίες. Και τα μάτια σου δακρύζουν ακόμα από τα χημικά που έχουν ξεμείνει στην ατμόσφαιρα. Η μυρωδιά από τα καμμένα δημιουργεί μια κατάθλιψη. Το βλέμμα κολλάει στο κτίριο της Marfin στη Σταδίου, εκεί που πριν από δύο χρόνια 3 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Και όσο η “βόλτα” συνεχίζεται τόσο οι απορίες γεμίζουν το μυαλό σου. Και μετά σκέψεις, για να ξαναέρθουν οι απορίες…

 

Διαβάστε τη συνέχεια του κειμένου στο pkool.gr