Το iPad είναι μια λεπτή συσκευή σε μέγεθος λίγο μεγαλύτερο από βιβλίου και λίγο μικρότερο από περιοδικού –και πιο λεπτό κι από τα δύο. Το πίσω μέρος είναι σκέτο αλουμίνιο (με ένα γυάλινο μήλο στη μέση), το μπροστά μια μεγάλη γυάλινη επιφάνεια που περιλαμβάνει την οθόνη 9,7 ιντσών και ένα αρκετά πλατύ πλαίσιο γύρω γύρω, που μοιάζει λίγο υπερβολικό, αλλά είναι χρήσιμο (μπορείς να το κρατάς χωρίς να πατάς κατά λάθος την οθόνη).
Είναι λιτό μηχάνημα, έχει ελάχιστα κουμπιά (το home button της πρόσοψης, το κουμπάκι για να δυναμώνεις τον ήχο, ένα κλικ για να κλειδώνεις την οθόνη και ένα για να τη σβήνεις) και ακόμα λιγότερες τρύπες (ακουστικά, υποδοχή για dock και τέλος). Δηλαδή έχει υπερβολικά λίγες τρύπες. Αλλά αυτά θα τα πούμε παρακάτω.
Το πρώτο πράγμα που παθαίνεις όταν πιάνεις στα χέρια σου τη συσκευή είναι μια ορμονική καταιγίδα λαγνείας. Πολλά συνεισφέρουν σΆ αυτή τη συναισθηματική συνισταμένη: Η αφή του αλουμινίου και του γυαλιού στα δάχτυλα, το (αναπάντεχο) βάρος του που το κάνει να μοιάζει στιβαρό και υπολογίσιμο, και η εγγενής μαγεία του να αγγίζεις μια λεία επιφάνεια που ανταποκρίνεται σΆ αυτά που της κάνεις, που παρΆ όλα τα smartphones των τελευταίων χρόνων εξακολουθεί να σε συγκινεί ως concept. Αλλά το κυριότερο είναι κάτι άλλο: Η οθόνη. Ω, η οθόνη. Τι οθόνη! Μια οθόνη μούρλια, να βλέπει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει, τέτοια οθόνη. Οθονάρα.
Η ανάλυσή της δεν είναι τρομαχτική: 1024x768, μικρότερη από τις οθόνες όλων των netbooks των 300 ευρώ, αλλά ετούτη έχει κάτι διαφορετικό: Είναι τεχνολογίας IPS, όχι απλή TFT σαν αυτή που πιθανότατα κοιτάς αυτή τη στιγμή, με φωτεινότητα που ενίοτε καταντά επώδυνη και contrast πιο έντονο κι απΆ την πραγματικότητα. Eίναι πεντακάθαρη, μούρλια. Είναι, δε, από τις καλύτερες capacitive που έχω πιάσει στα χέρια μου, διαβάζει τα δαχτυλάκια σου με ακρίβεια αξιοθαύμαστη. Σπάνια χρειάζεται να πατήσεις δεύτερη φορά on-screen κουμπάκι. Το αρνητικό με την οθόνη είναι το ότι είναι από γυαλί, έτσι γεμίζει δαχτυλιές σε dt, και λόγω γυαλάδας οι δαχτυλιές φαίνονται. Υπάρχουν 60χρονες πόρνες που έχουν πασπατευτεί λιγότερο από το iPad που δοκίμασα εγώ, και να το αποτέλεσμα:
Εξάλλου, η οθόνη δεν διαβάζεται και πολύ εύκολα σε εξωτερικούς χώρους. Είναι καλύτερη από των περισσότερων κινητών, αλλά αν έχει ήλιο δεν προσφέρεται να διαβάσεις βιβλίο. Δες μια φωτογραφία που τράβηξα στον ίσκιο, μιαν ηλιόλουστη Τρίτη:
Στην άψογη πρώτη αίσθηση που σε κάνει να το χρησιμοποιείς τα πρώτα λεπτά με μισάνοιχτο στόμα σαν αποχαυνωμένος συνεισφέρει και η ταχύτητα. Τα πάντα στο μηχάνημα γίνονται ακαριαία, πας από σελίδα σε σελίδα χωρίς καθόλου lag, τα applications ανοίγουν σε ένα δευτερόλεπτο (χωρίς υπερβολή) και η μόνη περίπτωση να το κρατάς κοιτώντας το και περιμένοντας είναι όταν κάνεις δουλειές στο Ίντερνετ. Ας κάνουμε ένα μουσικό διάλλειμα εδώ, κι ας το δούμε λίγο σε λειτουργία:
Οπότε καταλαβαίνεις, είναι ένα gadget εξαιρετικά ποθητό, καλοφτιαγμένο και όμορφο.
Το πρόβλημα είναι: Τι να το κάνεις. Πού χρησιμεύει; Γιατί το χρειάζεσαι;
Στη ζωή μου υπάρχουν αυτή τη στιγμή πέντε οθόνες: Της τηλεόρασης, του λάπτοπ, του desktop του σπιτιού, του desktop του γραφείου και του κινητού. Περνώ το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας κοιτώντας αυτές τις οθόνες. Γιατί χρειάζομαι μια έκτη; Η απλή απάντηση είναι ότι δεν χρειάζομαι –και οι πέντε πολλές είναι. Η απλή λογική λέει ότι το iPad θα μου ήταν χρήσιμο αν αντικαθιστούσε μια από τις οθόνες αυτές –πιθανότατα του λάπτοπ. Η όχι και τόσο απλή λογική της Apple λέει πως το iPad δεν απευθύνεται καν σε μένα, αλλά σε ανθρώπους με λιγότερες οθόνες, με τρεις το πολύ, που χρειάζονται ένα μαραφέτι που παίζει media και Ίντερνετ και κάνει και κάποια απλά βασικά tasks. Δεν το διαφημίζουν καν ως φορητό εργαλείο που το παίρνεις μαζί σου στο ταξίδι. Όπως το έχουν φανταστεί, είναι κάτι το οποίο θα το έχεις μέσα στο σπίτι, σε κομοδίνα και καναπέδες, να αράζεις και να κάνεις. Κι έχει σημασία το πώς το έχουν φανταστεί αυτοί (δηλαδή αυτός): Η Apple παραδοσιακά αδιαφορεί για το τί μπορεί να θέλει ο πελάτης, καθώς είναι πεπεισμένη ότι ξέρει καλύτερα. Μερικές φορές έχει και δίκιο. Ετούτη δεν είναι μια από αυτές.
Το iPad είναι από τα πιο «κλειστά» gadgets που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στην αγορά. «Κλειστό» σημαίνει ότι παίζει applications μόνο από το App Store της Apple, επιτρέπει μια πολύ βασική διαχείριση αρχείων και μόνο μέσω υπολογιστή με iTunes (δεν μπορείς να σβήσεις/αντιγράψεις αρχεία μέσα στο iPad), συνδέεται μόνο με συγκεκριμένα περιφερειακά της Apple, δεν έχει ούτε καν USB θύρα. Τους ίδιους περιορισμούς έχει και το iPhone, βέβαια, αλλά εκείνο είναι κινητό, δεν περιμένεις και πολλή χρηστικότητα από κάτι τόσο μικρό. Μπορείς όμως πολύ εύκολα να σκεφτείς περιπτώσεις που θα χρειαζόσουν κάτι σαν το iPad αλλά, λόγω των περιορισμών του, δεν σου είναι χρήσιμο. Παράδειγμα: Είσαι διακοπές και θες να ξεφορτώσεις τη φωτογραφική σου μηχανή και να δεις τις φωτογραφίες που τράβηξες στην ωραία του οθόνη. Ή θέλεις να γράψεις στο blog σου και να ανεβάσεις φωτογραφίες που βρήκες στο Ίντερνετ. Ή έχεις ένα στικάκι με φωτογραφίες ή αρχεία και θέλεις να τα δεις. Ατύχησες σε όλες τις περιπτώσεις –χρειάζεσαι έναν υπολογιστή (ακόμα κι ένα netbook των 300 ευρώ) για να τα κάνεις όλα αυτά τα μαγικά. Το iPad δεν κάνει.
Ήταν γνωστά όλα αυτά, όπως και όλα τα άλλα προβλήματα για τα οποία γκρινιάζουν τα πολυάριθμα (και στην γενική τους σούμα θετικά) reviews, αλλά εγώ το ένιωσα μόνο όταν γύρισα σπίτι μου και κάθισα στον καναπέ και ξαφνικά κατάλαβα ότι στα χέρια μου κρατάω ένα μηχανηματάκι που θα μπορούσε να κάνει πολλά και θαυματουργά, αλλά δεν τα κάνει. Θα ήθελα το iPad να είναι ένα μικρό Macbook, όχι ένα μεγάλο iPod Touch.
Ως έχει, είναι ένα θαυμάσιο media player που χρησιμεύει για λίγο bedtime reading, ίσως στα ταξίδια και, κυρίως, στις επισκέψεις σου στην τουαλέτα, που αποκτούν μια εντελώς άλλη, νέα διάσταση. Απόλαυσα να χαζεύω στο web, στο Twitter και να διαβάζω email (ακόμα και να απαντάω σε greeklish –δεν έχει ελληνικά ακόμα, ενώ το on-screen πληκτρολόγιο είναι αναπάντεχα βολικό, αν και θα έπρεπε να είναι πιο πλήρες, δεδομένου του χώρου), και να βλέπω βιντεάκια στο YouTube. Διαπίστωσα πως τα βιβλία στο iBooks είναι εφετζίδικα και η δυνατότητα να ψάχνεις στο κείμενο για keywords είναι θαυμάσια, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσεις ολόκληρο βιβλίο σΆ αυτή την αστραφτερή και πεφωτισμένη οθόνη, θα σου βγουν τα μάτια.
Δυστυχώς το μηχάνημα που είχα δεν έλεγε να συνδεθεί με το iTunes του υπολογιστή μου, οπότε δεν μπόρεσα να του περάσω media για να δω πώς τα δείχνει. Επίσης δεν μπόρεσα να κατεβάσω paid apps από το Αμερικάνικο App Store (χρειάζεται αμερικάνικη πιστωτική κάρτα) κι έτσι δεν είδα πως λειτουργεί το iWorks και τα άλλα productivity apps της Apple. Ο Μάρκος ο Μουλίτσας του DailyKos λέει πως μΆ αυτά μπορεί να το χρησιμοποιήσει μια χαρά ως αντικαταστάτη του λάπτοπ στα ταξίδια. Τα δωρεάν applications που κατέβασα και είχαν ενδιαφέρον ήταν του IMDB, τα comic books της Marvel, το Epicurious με τις συνταγές και κάποια από τα παιχνίδια. Η αλήθεια είναι όμως πως τα applications στο iPad είναι λίγοτερο απαραίτητα από ότι στο iPhone, γιατί το Ίντερνετ στο iPad είναι το κανονικό Ίντερνετ (ΟΚ, χωρίς Flash) οπότε εκεί μπορείς να βρεις τα περισσότερα από τα πράγματα που σου προσφέρουν τα apps. Το καλύτερο app στο iPad με διαφορά, μην κοροϊδευόμαστε, είναι το Safari. Ακόμα και τα email σου από το φανταστικό mobile site του Gmail θα τα παίρνεις (αν έχεις Gmail).
Σύμφωνα με όσα λέει η Apple και όσα γράφονται, η μπαταρία του αντέχει ένα 10ωρο εύκολα, αλλά εγώ (και οι πολυάριθμοι επισκέπτες μου) το ξεζουμίσαμε, του τινάξαμε τα πέταλα, το αδειάσαμε δύο φορές σε 48 ώρες. Να ένα δείγμα του πώς το χρησιμοποίησαν οι άνθρωποι που ήρθαν στο γραφείο μου και το έπαιξαν, και πώς τους φάνηκε:
Το συμπέρασμα είναι το εξής: Το iPad είναι τζιμόκο. Σου εξάπτει συναισθήματα πηγαία και πρωτόγονα –αλλά κυρίως στα επίπεδα της εφήμερης gadgetολαγνείας και του φαντασιακού. Ονειρεύομαι ακόμα τι ωραίο που θα είναι στη δεύτερη ή την τρίτη του γενιά. ¶λλωστε και το iPhone τρεις γενιές τους πήρε να το πετύχουν (3GS). Στις επόμενες γενιές σίγουρα θα ωριμάσει, θα αποκτήσει περισσότερες δυνατότητες (το φθινόπωρο κιόλας, με το νέο OS X, θα αποκτήσει multitasking), ενώ ένα σωρό εταιρίες ήδη παρουσιάζουν εναλλακτικές και πιο ευέλικτες (αλλά ακόμα όχι εξίσου όμορφες) επιλογές με Android, Linux, Chrome OS και άλλα «ανοιχτά» λειτουργικά. Και είμαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον θα δούμε και ένα κανονικό Macbook tablet. Το σκέφτομαι και μου τρέχουνε τα σάλια.
Αλλά ταυτόχρονα νιώθω και κάτι άλλο. Το iPad, που όταν θα έρθει στην Ελλάδα και επισήμως (κάποια στιγμή το καλοκαίρι -αλλά κάποια καταστήματα θα αρχίσουν προπωλήσεις πιο νωρίς) θα το ξαναδοκιμάσω για να δω κι αυτά που δεν είδα τώρα, εγώ πιθανότατα δεν θα το αγοράσω. Είπαμε, στις πέντε οθόνες δε χωράει έκτη -και μάλιστα αξίας μισού χιλιάρικου μίνιμουμ. Το ξέρω. Δεν έχω τι να το κάνω. Κι αυτές τις δύο μέρες που το είχα δεν το έκανα κάτι ουσιαστικό, το 'χα σε μια άκρη και πότε πότε το πασπάτευα, γιατί μου άρεσε το ίδιο το πασπατεύειν. Το καταλαβαίνω ότι μου είναι άχρηστο.
Κι όμως: Τώρα που μου το πήρανε, μου λείπει.
To iPad της δοκιμής μας το προσέφερε το ΠΛΑΙΣΙΟ. Μπορείς να πας να το δεις από κοντά και να το δοκιμάσεις σε όλα τα καταστήματα ΠΛΑΙΣΙΟ.
